Uzun zaman önce, mavi şapkalı, meraklı bir çocuk vardı. Adı Deniz'di. Deniz, geceleri penceresinden parlayan yıldızları izlemeyi çok severdi. Bir gece, 'Acaba yıldızlar da balıklar gibi oltayla yakalanabilir mi?' diye düşündü. Bu fikir o kadar heyecan vericiydi ki, hemen dedesinden kalan sihirli görünümlü, gümüş bir oltayı aldı ve sessizce dışarı çıktı. Ay, gökyüzünde büyük bir gülümseme gibi asılıydı.
Deniz, evlerinin yakınındaki en yüksek tepeye tırmandı. Oltasını salladı ve çengelini parlak yıldızlara doğru fırlattı. İlk başta, sadece rüzgarın sesini duydu. Sonra, oltasının ipi aniden gerildi ve hafifçe titremeye başladı! Heyecanla çekmeye başladığında, oltanın ucunda minik, ışıltılı bir şeyin parladığını gördü. Bu bir yıldız değil, küçük, konuşan bir ışık topuydu! 'Merhaba! Ben Pırıltı. Neredeyse beni yakalayacaktın!' dedi minik ışık. Deniz şaşırdı ama çok mutlu oldu.
Pırıltı, Deniz'e yıldızların aslında gökyüzü bahçesinde yetişen özel meyveler olduğunu anlattı. Onlar olmadan, geceler çok karanlık ve üzücü olurmuş. 'Belki de onları avlamak yerine, onlara yardım edebilirsin?' diye önerdi Pırıltı. Deniz bu fikri çok beğendi. Pırıltı, Deniz'i gökyüzüne, bulutlardan oluşan yumuşak bir kayığa davet etti. Birlikte, ayın ışığında süzülmeye başladılar.
Gökyüzünde yol alırken, solgun görünen birkaç yıldız gördüler. Pırıltı endişeyle, 'Onlar hasta! Parlamaları için biraz neşe tozuna ihtiyaçları var,' dedi. Deniz, 'Peki neşe tozunu nereden bulacağız?' diye sordu. Pırıltı, yeryüzündeki güzel anıların, kahkahaların ve iyi kalpli dileklerin neşe tozuna dönüştüğünü açıkladı. Deniz'in aklına hemen bir fikir geldi. Oltasını, aşağıdaki uyuyan kasabanın üzerine, nazikçe sarkıttı.
Deniz'in oltasının çengeli, bir çocuğun rüyasına, bir annenin ninnisine ve arkadaşlar arasında paylaşılan bir şakaya dokundu. Her dokunuşta, minik, renkli ışık parçacıkları oltaya yapıştı. Bunlar neşe tozlarıydı! Deniz, oltasını dikkatlice çekti ve tozları hasta yıldızlara doğru üfledi. Tozlar yıldızlara değer değmez, yıldızlar yeniden parlak bir şekilde parlamaya başladı, hatta birkaçı minik bir gösteri yaparak renk değiştirdi.
Görev tamamlandığında, Pırıltı Deniz'e teşekkür etti. 'Artık bir yıldız avcısı değil, bir yıldız koruyucususun!' dedi. Deniz, bulut kayığıyla yavaşça evine doğru süzüldü. Sabah uyandığında, yastığının yanında küçük, parlak bir yıldız şeklinde taş buldu. Bu, Pırıltı'nın bir hediyesiydi. O günden sonra, Deniz her gece penceresinden yıldızlara gülümsedi, onlar da ona daha parlak parladı. Ve bazen, özel gecelerde, oltasını alıp neşe tozu toplamaya çıkardı, çünkü artık gerçek sihrin paylaşmak ve yardım etmek olduğunu biliyordu.