Bir zamanlar, Tüylü Kuyruk adında minik, turuncu bir tilki varmış. Tüylü Kuyruk, yemyeşil bir vadideki tilki ailesinin en meraklı yavrusuymuş. En çok da rüzgarı severmiş. Rüzgar esip de tüylerini dalgalandırdığında, kulaklarını okşadığında, burnuna çiçek ve toprak kokuları getirdiğinde kendini çok özel hissedermiş. Bir gün, annesi ona 'Rüzgar görünmez bir dosttur, onu hissedersin ama asla yakalayamazsın' demiş. Bu söz Tüylü Kuyruk'un aklına takılmış. 'Neden olmasın?' diye düşünmüş. 'Belki de sadece doğru yolu bilmiyorum.' Böylece, ertesi sabah gün doğmadan, küçük tilki rüzgarı yakalamak için yola koyulmuş.
Tüylü Kuyruk önce yüksek bir tepeye tırmanmış. 'Rüzgar yukarılarda daha güçlü eser,' diye düşünmüş. Tepeye vardığında, gerçekten de güçlü bir rüzgar onun kabarık tüylerini uçurmaya başlamış. Minik tilki heyecanla zıplamış ve pençelerini rüzgara doğru uzatmış. Ama elleri boşlukta kalmış. Rüzgar, onun parmaklarının arasından kayıp gitmiş, tıpkı bir nehrin suyu gibi. Biraz hayal kırıklığına uğramış ama pes etmemiş. O sırada, tepede dans eden sarı renkli kelebekleri görmüş. Kelebekler rüzgarda süzülüyor, ama aynı zamanda onunla oynuyor gibi görünüyormuş. Belki de rüzgarı yakalamak için onunla oynamayı öğrenmek gerekiyormuş.
Vadinin aşağısına, çiçek tarlasına koşmuş. Burada rüzgar daha yumuşak esiyor, rengarenk çiçekleri sallıyor ve polen bulutlarını havaya kaldırıyormuş. Tüylü Kuyruk, kocaman bir papatyanın yanında durmuş ve gözlerini kapatmış. Rüzgarın, çiçeklerin tatlı kokusunu getirdiğini hissetmiş. Sonra, zihninde parlak bir fikir doğmuş. Rüzgarı belki elle tutulamazdı, ama onun neler yapabildiğini görebilirdi! Koşmuş, kocaman bir karahindiba tohum topu bulmuş. Nefesini derin bir şekilde içine çekip, minik topluğa üflemiş. 'Püüüf!' Tohumlar, rüzgarın sırtında gümüşi bir paraşüt ordusu gibi uçuşmaya başlamış. Tüylü Kuyruk, gördüğü manzaraya hayran kalmış. Rüzgar, tohumları yeni evlerine götürüyormuş!
Macerasına devam ederken, yaşlı ve bilge bir kaplumbağa ile karşılaşmış. Kaplumbağa, Tüylü Kuyruk'un çabalarını izliyormuş. 'Merhaba küçük dostum,' demiş kaplumbağa yavaş ve derin bir sesle. 'Rüzgarı arıyorsun, değil mi?' Tüylü Kuyruk şaşırmış. 'Evet! Ama onu yakalayamıyorum.' Kaplumbağa gülümsemiş. 'Rüzgar yakalanmak için değil, deneyimlenmek içindir. O, dünyanın nefesidir. Ağaçların fısıltısını taşır, bulutları yürütür, yel değirmenlerini döndürür. Sen onu pençelerinde tutamazsın, ama kalbinde hissedebilirsin.' Bu sözler Tüylü Kuyruk'un aklında yeni bir ışık yakmış. Belki de amacı onu fiziksel olarak yakalamak değil, onu anlamaktı.
Tüylü Kuyruk, kaplumbağanın tavsiyesini dinleyerek, rüzgarın 'işini' izlemeye karar vermiş. Ormanın kenarındaki bir gölün yanına gitmiş. Rüzgar, suyun üzerinde minik minik dalgacıklar oluşturuyor, güneşin ışığını pırıl pırıl parçalara ayırıyormuş. Sonra, söğüt ağaçlarının uzun, ince dallarını sallayıp onlarla adeta konuşuyormuş. 'Hışır hışır, hışır hışır.' Tüylü Kuyruk kulaklarını dikmiş. Rüzgar bir şeyler anlatıyordu! Uzaktaki dağlardan haberler getiriyor, yağmurun yaklaştığını fısıldıyor olabilirdi. Minik tilki, artık rüzgarı sadece bir güç olarak değil, bir haberci, bir sanatçı ve bir oyun arkadaşı olarak görmeye başlamış.
Akşam olup da gökyüzü turuncu ve pembeye bürünmeye başlayınca, Tüylü Kuyruk en sevdiği kayalığa oturmuş. Rüzgar bu sefer serin ve yumuşak esiyormuş. Gözlerini kapatmış ve sadece hissetmeye çalışmış. Rüzgarın, günün sıcağını alıp götürdüğünü, alnını okşadığını hissetmiş. O anda, bir şey anlamış. Rüzgarı aslında her zaman 'yakalamıştı'. Onun tüylerinde dolaşmasına izin verdiği her an, onunla birlikteydi. Onu tutmak için uzanmasına gerek yoktu; sadece durması, hissetmesi ve minnettar olması yeterliydi. İçi huzur ve sevinçle dolmuş. Belki de bazı en güzel şeyler, sahip olmak için değil, sadece var oldukları için sevilmeliydi.
Eve, ailesinin yanına döndüğünde, annesi onu merakla karşılamış. 'Rüzgarı yakalayabildin mi, yavrum?' Tüylü Kuyruk, kuyruğunu neşeyle sallayarak cevap vermiş: 'Hayır anne, onu yakalayamadım. Çünkü o zaten her yerdeydi! Onun yerine, rüzgarın nasıl dans ettiğini, nasıl şarkı söylediğini ve dünyaya nasıl yardım ettiğini öğrendim. Onu artık kalbimde taşıyorum.' Annesi gururla gülümsemiş. O gece, Tüylü Kuyruk yuvasında uykuya dalarken, dışarıdan gelen yumuşak rüzgarın fısıltılarına kulak vermiş. Rüzgar ona iyi geceler diyor gibiymiş. Ve minik tilki, görünmez en iyi dostunun, onu asla terk etmeyeceğini bilerek, mutlulukla uykuya dalmış. Rüzgarı yakalamaya çalışmak yerine, onunla arkadaş olmayı öğrenmişti. Bu, onun en büyük macerası olmuştu.