Uzayın derinliklerinde, küçük astronot Leo yaşardı. Leo, gümüş renkli bir uzay kıyafeti giyer ve başlığının camından hep merakla dışarı bakardı. Onun en büyük tutkusu, yıldız tozu biriktirmekti. Yıldız tozu, uzayda parıldayan minik ışık zerrecikleriydi ve her biri farklı renkte parlardı: mavi, pembe, altın sarısı, mor... Leo'nun özel bir cam kavanozu vardı; içine topladığı yıldız tozlarını koyar, geceleri onların ışığıyla odasını aydınlatırdı. Annesi ona, 'Yıldız tozları, uzayın sihirli kalbidir,' derdi. Leo her gece, uzay gemisinin penceresinden dışarı bakıp yeni tozlar arardı.
Bir gün, Leo daha önce hiç görmediği kadar parlak bir yıldız tozu buldu. Bu toz, gökkuşağı gibi tüm renkleri içinde barındırıyor ve yumuşak bir melodi gibi titreşiyordu. Leo heyecanla kavanozuna koymak istedi ama toz, elinden kayıp uzaklaştı. Peşinden gitmeye karar verdi. Küçük uzay gemisiyle, yıldızlar ve gezegenler arasında süzülerek ilerledi. Yolda, konuşan bir kuyruklu yıldızla tanıştı. Kuyruklu yıldız, 'Merhaba küçük astronot! O özel tozu arıyorsun, değil mi? O, Kayıp Melodi Tozu. Onu bulmak için, üç uzay arkadaşına yardım etmelisin,' dedi. Leo, maceraya hazırdı!
İlk olarak, Leo, Ay'da yaşayan bir ayçiçeğiyle karşılaştı. Ayçiçeği, 'Güneş ışığım yok, soluyorum,' diye üzüldü. Leo, kavanozundan biraz altın sarısı yıldız tozu alıp ayçiçeğinin yapraklarına serpti. Tozlar, minik güneşler gibi parlayarak ayçiçeğini canlandırdı. Ayçiçeği mutlulukla, 'Teşekkür ederim! İşte sana bir ipucu: Melodi Tozu, Bulutsu Ormanı'nda saklı,' dedi. Leo, bir sonraki durağa doğru yola çıktı. Uzayda, bulutsu denilen renkli gaz bulutları vardı ve Bulutsu Ormanı, en renklisiydi.
Bulutsu Ormanı'na vardığında, Leo, mor bulutlarda sıkışıp kalmış küçük bir uzay kelebeği gördü. Kelebek, 'Kanadım takıldı, uçamıyorum!' diye yardım istedi. Leo, pembe yıldız tozunu alıp kelebeğin kanadına üfledi. Tozlar, sihirli bir toz bulutu oluşturup kelebeği serbest bıraktı. Kelebek, neşeyle kanat çırparak, 'Teşekkürler! Melodi Tozu, şarkı söyleyen bir gezegende. İşte yolu gösteren harita!' dedi ve parlak kanatlarıyla bir ışık yolu çizdi. Leo, haritayı takip etti.
Şarkı söyleyen gezegen, müzik notalarının havada uçuştuğu, neşeli bir yerdi. Ama gezegen şimdi sessizdi, çünkü notalar dağılmıştı. Leo, mavi yıldız tozunu kullanarak notaları topladı ve onları bir araya getirdi. Notalar, tekrar melodiler çalmaya başladı. Gezegenin kralı, minik bir uzay kuşu, Leo'ya teşekkür ederek, 'Melodi Tozu tam da şurada, o büyük yıldızın içinde! Ama dikkatli ol, o toz, sadece saf kalpli biri tarafından alınabilir,' dedi. Leo, büyük yıldıza doğru ilerledi.
Büyük yıldızın merkezinde, Melodi Tozu parıldıyordu. Leo yavaşça yaklaştı ve kavanozunu çıkardı. Ama tozu almak yerine, 'Belki de sen burada daha mutlusun,' diye düşündü. Tam o sırada, toz kendiliğinden kavanoza süzüldü. Leo'nun yardımseverliği, tozu cezbetmişti! Leo, tozu evine götürdü ve kavanozuna koydu. Artık koleksiyonu tamamdı. Yıldız tozları, odasında gökkuşağı gibi parlıyor ve melodiler çalıyordu. Leo, her gece bu müziği dinleyerek uykuya dalıyor, uzaydaki maceralarını düşlüyordu.
Ertesi gün, Leo, topladığı yıldız tozlarından birazını diğer uzay canlılarına hediye etmeye karar verdi. Ayçiçeğine, uzay kelebeğine ve gezegen kuşuna tozlar gönderdi. Onlar da mutlulukla parladılar. Leo, yıldız tozu biriktirmenin sadece koleksiyon yapmak değil, paylaşmak ve yardım etmek olduğunu öğrendi. Artık uzayda, her yıldız tozu parçası, Leo'nun bir arkadaşını hatırlatıyordu. Küçük astronot, maceralarına devam ediyor, her seferinde yeni hikayeler biriktiriyordu.