Derin, sessiz bir ormanın tam kalbinde, yosun kaplı taşların arasında, çok eski ve büyük bir ayna vardı. Bu ayna bir zamanlar pırıl pırıl parlardı, ama şimdi üzerinde birçok çatlak vardı. Bu çatlaklar, aynanın içinde yaşayan yansımalar için birer kapı olmuştu. Her bir kırık parça, kendi küçük dünyasını saklıyordu. Bu dünyalarda yaşayan yansımalar, günlerini neşeyle oyunlar oynayarak geçirirlerdi. En küçük parçada yaşayan Pırıltı, güneş ışığını yakalayıp dans eden ışık huzmeleri yaratırdı. Biraz daha büyük bir parçada yaşayan Gökkuşağı, su damlacıklarıyla oynayarak gökyüzüne renkli kemerler çizerdi. Her yansıma, aynanın bütünken yansıttığı güzel dünyanın bir parçasını hatırlıyor ve kendi küçük krallığında onu yaşatmaya çalışıyordu.
Bir gün, meraklı bir sincap yavrusu, ormanda koştururken bu gizemli aynanın önüne geldi. Sincap, aynadaki kendi yansımasını görünce çok şaşırdı. Burnunu aynaya yaklaştırdı ve tam o sırada hafif bir esinti, aynanın en küçük parçalarından birini salladı. İçinden minik Pırıltı dışarı fırladı! Pırıltı, sincabın kürkünün üzerinde zıplayan bir ışık topu gibiydi. Sincap çok heyecanlandı. Pırıltı, sincaba diğer yansımaların da dünyasını gösterdi. Gökkuşağı, sincabın kuyruğuna minik bir renk şeridi sardı. Başka bir parçadan çıkan Bulutcuk, sincabın başının üstünde minik bir gölge yaptı. Sincap, bu yeni arkadaşlarıyla oynamaya bayıldı. Ama sonra, aynanın en büyük ve en karanlık görünen parçasına baktı. O parçada hiçbir yansıma yoktu, sadece loş bir gri ışık vardı. Bu, herkesi biraz üzdü.
Pırıltı, sincaba o karanlık parçanın hikayesini anlattı. "O parça, ayna kırılırken en uzak köşeye düştü. Hiç güneş ışığı görmedi, hiçbir çiçeğin yansımasını tutamadı. İçinde yaşaması gereken yansıma, belki de çok yalnız hissetti ve saklandı." Sincabın kalbi burkuldu. "Onu mutlu etmek için ne yapabiliriz?" diye sordu. Tüm yansımalar bir araya geldi ve bir plan yaptı. Her biri, kendi küçük dünyasından bir parça güzellik toplayacaktı. Pırıltı, en parlak güneş ışınlarından bir demet taşıdı. Gökkuşağı, en canlı renklerinden birkaç ipçik ayırdı. Çiçek Yansıması, en güzel kokulu polenlerini getirdi. Bulutcuk, en yumuşak yağmur damlasını yuvarladı. Sincap da ormandan, parlak kırmızı bir çilek topladı. Hep birlikte, o karanlık ve sessiz parçanın önünde toplandılar.
Sincap, çileği yavaşça o loş parçanın önüne bıraktı. Pırıltı, güneş ışınlarını içeri doğru yöneltti. Gökkuşağı, renk ipliklerini parçanın kenarına doladı. Birdenbire, gri ışık titremeye başladı. Yavaş yavaş, çileğin kırmızısı, güneşin sarısı ve gökkuşağının tüm renkleri parçanın içinde dans etmeye başladı. Loş gri bulutlar dağıldı ve yerini minik, gümüşi yıldızlar aldı. Sonra, parçanın derinliklerinden utangaç, gümüşi bir yansıma belirdi. Adı Yıldıztozu'ymuş. Çok uzun zamandır yalnızmış ve kimsenin onu göremeyeceğini düşünüyormuş. "Siz beni gördünüz!" diye fısıldadı minik bir sesle. Yıldıztozu, getirilen tüm güzelliklerle kendi dünyasını süsledi. Artık o parça da diğerleri gibi ışıl ışıldı. Tüm yansımalar ve sincap, sevinçle el ele tutuşup dans ettiler. Ayna hala kırıktı, ama artık her parçası sevgi ve paylaşımla doluydu.
O günden sonra, sincap sık sık aynayı ziyarete geldi. Bazen yansımalar onun dünyasına çıkıp, ormanda sincapla birlikte maceralara atıldılar. Pırıltı, kuşların kanatlarında kaydı. Gökkuşağı, şelalenin buharında oluştu. Yıldıztozu, geceleri ateş böceklerine katıldı. En önemlisi, hepsi birbirlerinin farklılıklarını kutlamayı öğrendi. Kimi parlak, kimi sakin, kimi renkli, kimi sade... Ama hepsi, o büyük aynanın bir parçasıydı ve birlikte çok daha güzel bir resim oluşturuyorlardı. Kırık ayna, ormanda bir sihir ve dostluk sembolü oldu. Her kırık parça, farklı bir güzelliğin yuvasıydı ve hepsi bir araya geldiğinde, kayıp bir hazine gibi ışıldıyordu. Sincap da bu sihri tüm ormana anlattı. Artık ormandaki herkes biliyordu ki, bazen kırık görünen şeylerin içinde, beklenmedik güzellikler ve yeni arkadaşlıklar saklı olabilir.