Sessiz Orman'ın derinliklerinde, kimsenin bilmediği bir istasyon vardı. Bu istasyonda, adı 'Fısıldayan Tren' olan özel bir tren yaşardı. Trenimiz, diğer trenler gibi gürültüyle değil, yalnızca yumuşak fısıltılarla çalışırdı. Buharı yerine, rengarenk ışıltılar çıkarırdı. Makinistimiz Bay Mırıldan, trenin en iyi arkadaşıydı ve onunla fısıldaşarak konuşurdu. Bir sabah, Bay Mırıldan, Fısıldayan Tren'e, 'Bugün çok özel bir yolculuğa çıkıyoruz. Ormandaki tüm hayvanlara yardım edeceğiz!' diye fısıldadı. Tren, sevinçle ışıldayarak, 'Fıs fıs, hazırım!' diye cevap verdi.
İlk durakları, minik kirpinin evi oldu. Kirpi, dikenlerine takılan yapraklardan şikayet ediyordu. Fısıldayan Tren, yavaşça yanına yaklaştı ve motorundan çıkan nazik bir fısıltı rüzgarı, kirpinin dikenlerini nazikçe temizledi. Kirpi, 'Çok teşekkür ederim, Fısıldayan Tren! Artık rahatça yuvama girebilirim,' dedi. Tren, mutlulukla parladı. Sonra, Bay Mırıldan, haritasına baktı ve bir sonraki durağın, kuşların şarkı söyleyemediği 'Sessiz Tepe' olduğunu söyledi. Tren, 'Fıs fıs, oraya gidip onlara yardım edelim!' diye fısıldadı.
Sessiz Tepe'ye vardıklarında, üzgün kuşlar gördüler. Onların şarkı söyleyememesinin sebebi, seslerini çalan gizemli bir sis bulutuydu. Fısıldayan Tren, düşündü. Sonra, Bay Mırıldan'a, 'Belki de fısıltılarımla o sise şarkı fısıldayabilirim,' diye fısıldadı. Tren, motorunu yumuşakça çalıştırdı ve içinden çıkan melodik fısıltılar, sis bulutuna doğru uçtu. Fısıltılar, sisin içinde dans etmeye başladı ve yavaş yavaş sis, rengarenk bir müzik bulutuna dönüştü. Kuşlar, bu müziği duyunca, yeniden şarkı söylemeye başladılar! Tepe, neşeli cıvıltılarla doldu.
Bir sonraki durak, 'Kayıp Eşya Vadisi' idi. Burada, hayvanlar sürekli küçük eşyalarını kaybediyordu. Fısıldayan Tren, duyduğu tüm fısıltıları dinleyebilirdi. Vadiye girdiğinde, toprağa doğru eğildi ve kayıp eşyaların yerini fısıldayan sesleri dinlemeye başladı. 'Ben buradayım!' diye fısıldayan bir düğme, 'Beni bul!' diye seslenen bir anahtar... Tren, her fısıltıyı Bay Mırıldan'a söyledi ve o da hayvanlara yerini tarif etti. Böylece, tüm kayıp eşyalar sahiplerine kavuştu. Hayvanlar, Fısıldayan Tren'e teşekkür etmek için, onun raylarını çiçeklerle süsledi.
Gün batmak üzereyken, Bay Mırıldan, son bir fısıltı duydu. Küçük bir tavşan yavrusu, annesine hediye etmek için topladığı parlak taşları kaybetmişti ve ağlıyordu. Fısıldayan Tren, hemen harekete geçti. En hassas fısıltı dinleme moduna geçti ve taşların hafif 'pır pır' sesini buldu. Tavşan yavrusunu, taşların olduğu çalılığa götürdü. Minik tavşan, taşları bulunca çok sevindi. 'Sen harika bir trensin! Keşke herkes senin kadar nazik ve yardımsever olsa,' dedi. Fısıldayan Tren, utangaç bir şekilde turuncu bir ışıkla parladı.
Görevler tamamlanmıştı. Fısıldayan Tren ve Bay Mırıldan, Sessiz Orman'daki istasyonlarına döndü. O gece, tüm orman, trenin yaptığı iyilikler hakkında fısıldaşıyordu. Bay Mırıldan, treni okşayarak, 'Bugün, fısıltıların gücünü tüm ormana gösterdin. Bazen en yumuşak sesler, en büyük mucizeleri yaratabilir,' dedi. Fısıldayan Tren, 'Fıs fıs, ben sadece yardım etmek istedim,' diye karşılık verdi. Ve o andan itibaren, her zaman ihtiyacı olanlara fısıltılarıyla yardım etmeye devam etti. Sessiz Orman'ın sıcacık kalpli treni, herkesin en sevdiği arkadaşı oldu.